Home · Muziek-agenda ·  Gastenboek ·  Cd's
Koor Comt nu met sang

 

In 1964 komt een groep jongelui bij elkaar die graag zingen. De neven Jan en Daan Schreuders komen met het idee een koor op te richten. Als blijkt dat er voldoende animo is, wordt er een koor opgericht onder de naam “Efratha”.

Een groep enthousiaste zangers bij elkaar brengen is een, er een koor van maken dat goed zingt is twee. De dirigent die de uitdaging aandurft om van een stelletje zangers een koor te maken wordt gevonden in de persoon van dhr. Van Engelen. IJverig wordt gestudeerd, en na enige tijd wordt meegedaan aan een zangavond in Den Haag.

Als het koor “Efratha” uit Veen en Aalburg (zoals het dan heet), aan de beurt is, wordt door ds. K. de Gier meegedeeld dat een koor, dat “Efratha” heet en een dirigent heeft die Van Engelen is genaamd, wel een bijzondere combinatie vormt.  “Dit moet  wel prachtig klinken”; aldus de predikant.

Wat vervolgens ten gehore wordt gebracht, is van een zodanige erbarmelijke kwaliteit, dat de dirigent gelijk na het afslaan zijn spullen pakt, de kerk uitloopt, en nooit meer terugkomt. Het is te begrijpen, dat op de terugreis de stemming in de bus anders is dan op de heenreis.

Met dhr. Van Horssen wordt  een kundig en enthousiast dirigent aangesteld. Hij leert hoe er gezongen moet worden, geeft muziektheorie en let op uitspraak, intonatie etc. Zoon Cor chauffeert zijn vader naar diverse koren, en zingt overal enthousiast mee. Maar in Veen doet hij wel héél erg zijn best. Hij komt zelfs naar Veen als er niet eens repetities zijn, en tot slot gaat hij er zelfs  wonen.

Na een enthousiaste start, volgt een periode waarin het ledenaantal en het repetitiebezoek het bestuur “grote zorgen baart”. Er wordt gesproken over repetities met soms maar 12 leden! Regelmatig wordt ook de “orde” tijdens de repetities besproken.

De repetities vinden nog steeds plaats in de V.G.L.O. school te Wijk. Soms werd ook wel gezongen bij Jan van Helden op het Spijk. Hij vindt het prachtig. Johanna Duijster, die tegenover de V.G.L.O. school woont, zorgt in de beginperiode voor een “bakske”.

In 1968 wordt er samenwerking gevraagd met de kerkenraad van de Ger. Gem. te Veen. Deze samenwerking is pas in 1972 tot stand gekomen.

Het jaar daarop wordt meegewerkt aan een “grammofoonplaat”. Deze wordt opgenomen in Oud Beijerland.

De “jaarlijkse zangdag” wordt trouw bezocht. Deze activiteit zorgt er dan ook voor, dat je zodoende vanuit Veen ook eens in de bewoonde wereld komt. Het jaarverslag van 1969 vermeld zelfs dat de bus “in een verkeersopstopping terechtkwam”.

De notulen van de ledenvergadering vermelden in 1969 ook dat de vereniging van naam veranderde. Wat de nieuwe naam is, wordt echter niet vermeld! Gelukkig weten we bij overlevering dat ons koor die naam nu nog steeds draagt; “Comt nu met Sangh“.

Dirigent Van Horssen begint klachten te krijgen met zijn gezondheid, en het dirigeren wordt hem te veel. Hij moet stoppen. Na een periode van rust, zowel voor de dirigent als het koor, wordt 4 januari 1971 weer begonnen. Het blijkt echter toch te zwaar voor Van Horssen, en 22 februari bedankt hij definitief. Op 8 november wordt pas weer begonnen met de nieuwe dirigent dhr. Van der Plas. Wel komt het koor tussentijds nog bij elkaar om te zingen.

Het koor wordt in deze periode niets bespaard, een bestuur dat in zijn geheel aftreedt, en zich niet herkiesbaar stelt; weer een opzegging van de dirigent, het vervallen van de locatie waar de repetities worden gehouden, weer een opzegging van de dirigent, enz, enz. Van Horssen nam weer waar. Gelukkig houden het de leden er de moed in, anders hadden wij nu niet ons 40-jarig jubileum kunnen vieren.

Als Dhr. van Horssen in 1974 naar Rijssen verhuist, volgt dhr. Oberink  hem op als dirigent in 1974. Hij blijft tot 1978 dirigent maar moet dan i.v.m. zijn studie het “stokje” neerleggen. Een opvolger is direct beschikbaar in de persoon van dhr. Van der Perk. Deze houdt het na een half jaar voor gezien, en er wordt weer een nieuwe dirigent benoemd; dhr. Thijs.

Hierna volgen een aantal jaren waarin het koor in rustig “zang”-water terecht komt. Vermeldenswaard is nog wel de oprichting van een kinderkoor in 1981. Het krijgt de naam  “De Jonge Sanghers”, maar vindt in 1984 een roemloos einde.

Zeer regelmatig komt het verhaal van de kleding naar voren; er moeten “uniformen” worden aangeschaft. De dames worden vermaand om uitsluitend zwarte schoenen te dragen tijdens de uitvoeringen. Ook blijken niet alle dames een japon te dragen.

Dit vraagt om hard optreden van het bestuur! Draagt men niet de voorgeschreven kleding, dan wordt men uitgesloten van deelname aan de uitvoering.

Ook de heren ontkomen niet aan het aanpassen van hun kleding. Zo stemmen zij in 1983 vóór een stropdas en tegen een strikje. Gebroederlijk wordt besloten dat de kleur “grijs” zal zijn. Er moeten dus grijze stropdassen worden besteld. Daar dit een gewichtige zaak is, wordt een commissie samengesteld bestaande uit de heren B. Thijs, L.v.d. Kolk en H. Bouman, om deze moeilijke opdracht tot een goed einde te brengen.

Het financiële beleid is er op gericht om rond te kunnen komen. Meestal is er een overschot, soms dreigt er een tekort, maar nooit hoeft de kerkenraad bij te springen. Hulde voor onze penningmeesters door alle jaren heen.

Om als huisvrouw de taak van secretaresse uit te oefenen valt lang niet altijd mee. Tijdens het notuleren moet je soms woorden opschrijven die je in het huishouden niet dagelijks gebruikt.

Wat te denken van het woord “fondue”; en dan nog wel in 1979!

Het is toch niet verwonderlijk dat als je dit moeilijke woord extra netjes op wilt schrijven, het vanzelf “fondeau” wordt.

En als je in Zeist bent geweest, dan wordt verenigingsseizoen toch ook vanzelfsprekend “verenigingszeisoen”.

Als je op reis gaat, brengt dit natuurlijk wel kosten met zich mee, een auto rijdt immers niet op lucht. In 1984 wordt hiervoor een duidelijke regeling getroffen. “Afgesproken wordt, per auto 0,25 ct per km uit de Kas, dit bedrag wordt omgeslagen over het aantal inzittenden, welke dit bedrag weer terug betalen aan de penningmeester”.

Ik ben na bestudering van dit stuk tot de conclusie gekomen, dat het belangrijk is om te zorgen dat je in een volle auto komt te zitten, dan reis je het voordeligst.

In 1987 stopt dhr. Thijs met dirigeren. Het koor verliest weer een gewaardeerde dirigent. In zijn plaats wordt C. van der Steenhoven benoemd, en hij zal de kwaliteiten van het koor verder uit moeten bouwen. Het koor repeteert iedere maandag. en geeft jaarlijks een aantal uitvoeringen in diverse bejaardenhuizen en natuurlijk ook met Kerst. In de periode die nu volgt, daalt het ledental gestaag, tot in 1989 het bestuur aan de leden voorstelt om te stemmen over het voortbestaan van het koor. Besloten wordt om door te gaan tot de Kerst en daarna de situatie opnieuw te bezien. Tijdens de vergadering worden de problemen niet opgelost. De problemen worden alleen maar groter, als er na een “zeer emotionele” discussie nog een aantal leden hun lidmaatschap per direct opzeggen. Het ledental daalt  hierdoor zelfs onder de twintig. Toch wordt er door gezongen!

Als dirigent Kees van der Steenhoven in de zomer van 1992 stopt, is het ledental weer gestegen tot 35.

Weer staat er een nieuw gezicht voor ons koor die ons moet leren zingen.

Naam: Karel Bogerd; Beroep: groenteboer. (dat past in Veen)

Hobby: zingen.(gezegend met een groot volume; past ook al in Veen!)

Wat is die man enthousiast zeg! Als een partij niet goed zingt, dan zingt hij het wel voor, tijdens de repetitie of thuis op een bandje, zodat individueel geoefend kan worden. 

Soms heeft hij zoveel plannen, dat het bestuur  hem moet remmen. Ook krijgt hij voor de kerstuitvoering een map uitgereikt, om nog meer orde in zijn muziekstukken te brengen. Zingen met een harmonium als begeleiding is ook iets bijzonders, het harmonium wordt achter in de Jeep geladen en hup naar een uitvoering.

“Als je goed wilt zingen, moet je je spieren ontspannen”, zegt Karel:”Gewoon goed dom kijken”. Nu weten wij natuurlijk gelijk waarom hij zo goed kan zingen!

Met zijn onnozele blik neemt hij veelvuldig mensen in de maling. Zo laat hij op een avond iemand het verlengsnoer zoeken voor het harmonium.

Als het koor 30 jaar bestaat, komt Karel met het idee om een c.d. op te nemen. Na veel wikken en wegen, wordt besloten dit te doen. De opname vindt plaats in de Maartenskerk in Tiel, met Martin Mans achter het orgel, Anke Anderson op de harp en natuurlijk met Karel als bariton.

De eerste c.d. valt goed in de smaak bij zowel het koor als bij Karel, en besloten wordt een tweede c.d. op te nemen. Dit zal een c.d. met kerstliederen worden.

De opname is in de Herv. Kerk te Nieuwpoort. Dit keer bespeelt Arjan Gorseman het orgel. Weer werkt Anke Anderson mee, en wordt ook Bert Elbertsen gevraagd om op het harmonium te spelen.

Een derde c.d. wordt met Karel opgenomen in de Maartenskerk te Zaltbommel. Deze opname gebeurt live tijdens een uitvoering samen met het Herv. Gem. Koor “Slikkerveer”, het andere koor van Karel. In de zomer van 1998 is Karel toe aan een nieuwe uitdaging, en legt het dirigeerstokje neer.

Het ledental is inmiddels opgelopen tot boven de 50, een record in de geschiedenis van “Comt nu met Sangh”. Het aantal uitvoeringen beleeft in 1998 ook een hoogtepunt, maar liefst 13 uitvoeringen worden er gegeven.

Wim de Penning, die al een keer ingevallen is tijdens ziekte van Karel, is bereid het stokje weer op te nemen. Wim is een meester in het houden van de maat. Wekelijks doen we hiervoor oefeningen. Na verloop van tijd kan iedereen het wel dromen. Het is een stukje van Mozart; wij kennen het van het liedje  “Altijd is Kortjakje ziek” Meestal zingen we het op Na,na,na,na. Beginnen we eerst rustig, al snel klinkt de stem van de dirigent; “Kort!”.

Als er door de leden niet goed wordt gekeken, besluit Wim om de eerstvolgende uitvoering zonder map te zingen. Iedereen heeft in eerste instantie wel schrik, maar als de uitvoering daar is, hebben de meeste leden er zich bij neergelegd. Een ding is zeker, het koor reageerde geweldig op de aanwijzingen van de dirigent.

Tijdens het “regime” van Wim maken we ook nog een dagtocht naar de Goeree-Overflakkee met aansluitend een uitvoering in de Grote Kerk te Heusden. Deze avond wordt opgenomen door de dirigent en op een c.d. gebrand.

Kort na deze avond komt Wim met het idee om een c.d. op te nemen voor de verkoop.

Dit wordt voorgelegd aan de leden, en die stemmen er mee in. Anders dan vorige keren, neemt het koor de productie voor eigen rekening. Noortje van Middelkoop zegt toe mee te werken, Arjan Gorseman bespeelt ook weer het orgel en Ad Blonk wordt bereid gevonden de vleugel te bespelen.

Groot is echter de schrik als wij in Tiel aankomen. Het opname bedrijf had verzuimd de kerk te bespreken . Tot overmaat van ramp was de koster afwezig, maar gelukkig was de hulpkoster te bereiken en was er niets anders gepland in de kerk, zodat de opname toch door kon gaan.

Naast alle mooie momenten die wij als koor mogen hebben, is het wel jammer dat het aantal leden afneemt. Mensen trouwen, gaan verhuizen etc. Dat is het nadeel van een jong gemengd koor. Het jaar 2001 wordt afgesloten met 42 leden.

Als de c.d. klaar is en te koop wordt aangeboden, krijgt Wim een ander koor aangeboden op maandag. Hij gaat op dit verzoek in, en wij kunnen weer uitkijken naar een nieuwe dirigent. Hoe lastig dit is blijkt wel als we op zoek gaan naar een  dirigent. Uiteindelijke komen we in contact met een jongeman uit Linschoten. Warno Ruting is zijn naam, en van beroep musicus.

Hij wil het een halfjaar proberen met ons en zodoende staat hij in januari 2002 voor het eerst voor het koor. Voor ons weer een nieuw avontuur, na een dikke en een lange dirigent nu weer eentje die ietsje kleiner is. Heeft Wim voldoende aan een stoel om boven het koor uit te komen, Warno heeft amper genoeg aan een huishoudtrapje.

We proberen dat trapje maar niet, want hij is zo levendig, dat hij aan twee stoelen niet eens genoeg heeft.

Boem! daar ligt zijn muziekmap op de grond.

Knal! daar valt de muziekstandaard om.

Beng! daar struikelt de Warno van zijn stoel.

Regelmatig houdt hij zich armzwaaiend en benenstrekkend in evenwicht, zoveel

dynamiek wil hij in de muziek leggen.

Het is van zijn gezicht af te lezen als we harder of zachter moeten, zijn hele wezen dirigeert mee. Het halfjaartje helpen duurt tenslotte twee jaar, zodat per januari 2004 een nieuwe dirigent wordt gepresenteerd.

Was het dik, lang, kort, nu wordt het weer lang. Ron van Ommen uit

Nieuw-Lekkerland.  Hij is aanzienlijk rustiger dan zijn voorganger!

Met Ron hebben we nu een dirigent die zingt vanuit de tekst.

De Veense taal verstaat hij nog steeds niet, maar hij vertaalt het wel met humor.

Het bevreemd ons wel, dat hij regelmatig de bassen aanspoort om te roken!

Komt dit misschien omdat hij zelf graag een shagje rookt?

Wanneer in 2007 zowel de voorzitter als de secretaresse hun functie beschikbaar stellen, besluit ook Ron ermee te stoppen.

Al snel wordt een opvolger gevonden in de persoon van Reinier Korver. Hij komt uit Werkendam, dus kent hij de streek en de taal.

In het begin is het wel even wennen, omdat we gewend zijn om naar boven te kijken naar de dirigent, maar op een stoel is Reinier ook goed zichtbaar.

Nu dirigent en koor alweer een tijdje samenwerken, zien we dat de kwaliteit van het

koor duidelijk verbetert. Het enthousiasme en de deskundigheid van Reinier dragen hier zeker toe bij. Hoewel er best wel eens leden zijn die een zucht slaken omdat ze de muziek moeilijk vinden, toch geeft dit ook een uitdaging. Juist deze uitdaging geeft de wil

om goed te presteren, zodat de opkomst op de repetities erg goed is. Laten  we dit zo

houden

Zoals zoveel koren krijgt ook ons koor te maken met een daling van het ledenaantal.

In 2008 telt het koor nog 35 leden, waarna een ledenwerf actie gestart wordt. Deze

actie wordt positief ontvangen, zodat het aantal leden inmiddels weer is toegenomen tot 45.

In 2009 wordt een CD opgenomen in de Grote Kerk in Heusden en in 2010 vindt weer een opname plaats, nu in de Maartenskerk in Tiel. Beide C.D.’s zijn zeker het beluisteren waard.

Het koor wordt tijdens het zingen natuurlijk ook begeleid op het orgel. Na een lange periode waarin geen vaste organist is, wordt in 1980 Anton de Raad als vaste  organist benoemd. Hij doet dit tot 1993, dan stopt hij ermee, omdat hij het te druk krijgt.

Er wordt geen nieuwe organist benoemd. Voor ieder uitvoering zoeken we een organist die voorhanden is. Dit bevalt op den duur toch niet.

Op 29 maart 1995 wordt Arjan Gorseman als vaste organist benoemd, zodat hij op dit moment alweer 15 jaar organist is. In 2009 krijgt Arjan het steeds drukker, hij wordt gekozen tot ouderling, wordt zelf dirigent van een koor en wordt inmiddels thuis gedirigeerd door vrouw en kind. Besloten wordt om op zoek te gaan naar een 2e organist, die al snel beschikbaar is in de persoon van Jan Rozendaal.

Waar moeten we nog meer over verhalen, over de geslaagde uitvoeringen en de minder geslaagde? Over de gezellige sfeer tijdens de repetities? Over de uitjes en de etentjes? Over de luisteraars die bemoedigd zijn door ons zingen?  Over de vreugde en het verdriet van onze leden en hun gezinnen?

We mogen met dankbaarheid terugzien zien op deze 45 jaren. Veel uitvoeringen hebben we gegeven in kerken en in verzorgingstehuizen. Op al deze plaatsen mochten we zingend Gods woord uitdragen.

Laten we proberen dit voort te zetten. Laten we onder biddend opzien blijven zingen van die God , Die ons al die jaren de kracht wilde schenken dit bescheiden werk in Zijn wijngaard te doen.

Winkelmand

Uw winkelmandje is nog leeg

Laatste nieuws

De nieuwe cd "drie-enig God, U zij al d'eer" is reeds verkrijgbaar via deze site! Neem snel een kijkje.

Eerstvolgend concert
Geen concert gevonden
Aantal bezoekers online

Er is een bezoeker online.